در کدام غار
بر کدام تاریخ می‌موید این سیم و زِه، این پنجه‌ی نادان؟ 

                                         بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
                                        بگذار برخیزد!

 زاری در باغچه بس تلخ است
زاری بر چشمه‌ی صافی
زاری بر لقاحِ شکوفه بس تلخ است
زاری بر شراعِ بلندِ نسیم
زاری بر سپیدارِ سبزبالا بس تلخ است.
بر برکه‌ی لاجوردینِ ماهی و باد چه می‌کند این مدیحه‌گوی تباهی؟
مطربِ گورخانه به شهر اندر چه می‌کند
زیرِ دریچه‌های بی‌گناهی؟

                                         بگذار برخیزد مردمِ بی‌لبخند
                                         بگذار برخیزد!

شاعر:شاملو

من سکوت را دوست دارم بخاطرابهت بی پایانش

فریاد را میپرستم بخاطر انتقام گم گشته در عصیانش

فردا را دوست دارم بخاطر غلبه اش بر فلک کج مدار

پاییز را می پرستم بخاطر عدم احتیاج ، عدم اعتنایش به بهار

آفتاب را دوست دارم بخاطروسعت روحش که شب ناپدید می شود تا ماه فراموش کند حقیقت تلخی را که از او نور میگیرد

زندگی: ایده ال من است و من آن را تقدیس میکنم به خاطر

اگر به خانه ی من آمدی

برایم مداد بیاور مداد سیاه

می‌خواهم روی چهره‌ام خط بکشم

تا به جرم زیبایی در قفس نیفتم

یک ضربدر هم روی قلبم تا به هوس هم نیفتم!

یک مداد پاک کن بده برای محو لب‌ها

نمی خواهم کسی به هوای سرخیشان، سیاهم کند!

یک بیلچه، تا تمام غرایز زنانه را از ریشه در آورم

شخم بزنم وجودم را … بدون این‌ها راحت‌تر به بهشت می‌روم گویا!

یک تیغ بده، موهایم را از ته بتراشم، سرم هوایی بخورد

و بی واسطه روسری کمی بیاندیشم!

نخ و سوزن هم بده، برای زبانم

می‌خواهم … بدوزمش به سق

… اینگونه فریادم بی صداتر است!

قیچی یادت نرود،

می‌خواهم هر روز اندیشه‌هایم را سانسور کنم!

پودر رختشویی هم لازم دارم

برای شستشوی مغزی!

مغزم را که شستم، پهن کنم روی بند

تا آرمان هایم را باد با خود ببرد به آنجایی که عرب نی انداخت.

می دانی که؟ باید واقع‌بین بود !

صداخفه‌کن هم اگر گیر آوردی بگیر!

می‌خواهم وقتی به جرم عشق و انتخاب،

برچسب فاحشه می‌زنندم

بغضم را در گلو خفه کنم!

یک کپی از هویتم را هم می‌خواهم

برای وقتی که خواهران و برادران دینی به قصد ارشاد،

فحش و تحقیر تقدیمم می‌کنند،

به یاد بیاورم که کیستم!

ترا به خدا … اگر جایی دیدی حقی می‌فروختند

برایم بخر … تا در غذا بریزم

ترجیح می‌دهم خودم قبل از دیگران حقم را بخورم !

سر آخر اگر پولی برایت ماند

برایم یک پلاکارد بخر به شکل گردنبند،

بیاویزم به گردنم … و رویش با حروف درشت بنویسم:

من یک انسانم

من هنوز یک انسانم

من هر روز یک انسانم!

پی نوشت : به بهانه اعدام شهلا جاهد

و در ادامه شعر : ساقده سلطان شاعر سوری  

هرگز شک نکنید  که خدای من اینجاست همین نزدیکی ها.

     او صدای تکبیر ، بانگ خاموش مناجات مرا میشنود

     و پشیمانی عریان مرا میبیند.

     آری ، این جاست ، همین نزدیکی ها

     و چه زیبا می آموزد:

     مال ما نیست جهان

     وچه آسان می گوید:

     وقت موعود همه به سویش بر میگردیم.

دو جام يك صدف بودند،

« دريا » و « سپهر »

آن روز

در آن خورشيد،

- اين دردانه مرواريد -

مي تابيد !

من و تو، هر دو، در آن جام هاي لعل

شراب نور نوشيديم

مرا بخت تماشاي تو بخشيدند و،

بر جان و جهانم نور پاشيدند !

تو را هم، ارمغاني خوشتر از جان و جهان دادند :

دلت شد چون صدف روشن،

به مرواريد مهر

آن روز !

(فریدون مشیری)

 تو می دانی که من عاشق بارانم ...

تمام روزهای بارانی ام را به تو هدیه می کنم

ای محبوب من ....

باران که می بارد تو می آیی   

                                        بارانِ گل ، بارانِ نیلوفر

 باران ِمهر و ماه و آئینه          

                                        بارانِ شعر و شبنم و شبدر      

باران که می بارد تو در راهی     

                                         از دشت شب تا باغ ِ بیداری

از عطر عشق و آشتی لبریز       

                                         با ابر و آب و آسمان جاری

غم می گریزد ، غصه می سوزد 

                                        شب می گدازد ،سایه می میرد

تا عطرِ آهنگ تو می رقصد.....   

                                       تا شعر باران تو می گیرد........

از لحظه های تشنه ی بیدار      

                                         تا روزهای بی تو بارانی

غم می کُشد ما را و می بینی    

                                      دل می کِشد ما را تو می دا نی.....

خودمو گم کردم نمی شناسم ،دلم از دست خودم خیلی گرفته ؛کاش زودتر از این طوفان بگذرم

با همین دست به دستان تو عادت کردم

این گناه است ولی جان تو عادت کردم

جا برای تن گنجشک زیاد است اما

به درختان خیابان تو عادت کردم

 وضع ما در گردش دنیا چه فرقی میکند؟

 زندگی یا مرگ بعد از ما چه فرقی می کند؟

 ماهیان روی خاک و ماهیان روی آب

 وقت مردن ساحل و دریا چه فرقی می کند؟

 سهم ما از خاک وقتی مستطیلی بیش نیست

 جای ما اینجاست یا آنجا چه فرقی می کند ؟

 یاد شیرین تو بر من زندگی را تلخ کرد

 تلخ و شیرین جهان اما چه فرقی می کند؟

 هیچ کس هم صحبت تنهایی یک مرد نیست

 خانه من با خیابان ها چه فرقی می کند؟

 مثل سنگی زیر آب از خویش می پرسم مدام

 ماه پایین است یا بالا چه فرقی می کند ؟

 فرصت امروز هم با وعده فردا گذشت

 بی وفا ! امروز با فردا چه فرقی می کند ...!!؟

 آه اگر آزادی سرودی می خواند کوچک

همچون گلوگاه ِ پرنده یی،

هیچ کجا دیواری فرو ریخته بر جای نمی ماند.

سالیان ِ بسیار نمی بایست دریافتن را

که هر ویرانه نشانی از غیاب ِ انسانی ست

که حضور ِ انسان

آبادانی است.

همچون زخمی

همه عُمر

خونابه چکنده

همچون زخمی

همه عُمر

به دردی خشک تپنده،

به نعره یی

چشم بر جهان گشوده

به نفرتی

از خود شونده،

غیاب ِ بزرگ چنین بود

سرگذشت ِ ویرانه چنین بود.

آه اگر آزادی سرودی می خواند

کوچک

کوچک تر حتی
از گلوگاه ِ یکی پرنده!


"احمد شاملو"

چیکار میکنی شما؟

یعنی الان حالت خوبه ؟

خدا ؟

رنگ دلخواهت چیه ؟

ها؟

تو زمین بهترینت کیه ؟

نه ...!

نگو ...

چون شاید از حسودی دیگه منو نبینی .  

خب....!

یعنی الان نشستی یا نه ؟

از ما بنده هات خسته ای یا نه ؟

به من بگو قول میدم به کسی نگم...

گرسنه ای الان یا نه؟

اون بالا بالاها تو بهشت هوا گرمه یا نه؟

كولرت گازیه یا نه؟

نه؟

تو خدائی مگه میشه

ما یه خدا رو زمین داریم (البته خدای اقلیته) ناراحت نشو

همه چی زیر فرمون اونه

قیافش مهربونه اما تو دلش سیاهه

جای تو داره جون میگیره

خیلی روش زیاده خدا

مزاحمت نمیشم هوا گرمه شاید چرت قیقوله بخوای بزنی

یه دشت گل برات از حیاط خونه چیدم

آدرست که همون آسمون قبلی بود؟ درسته؟

قاصدکهایی که برات فرستادم  گرفتیشون یا فوتشون کردی ؟

جون جنگل ...

تو رو به دریا قسم

کمی خستگی در کن

شبا ما بنده های گنهکارت خیلی اذیتت میکنیم

باشه دیگه مزاحمت نمیشم

شب میبینمت جایی نری

میبوسمت و

خدا نگهدار

پی نوشت : این مطلب از دوست خوبم ارسطو (کلوب دات کام)

وقتی رفیق عاشق تورا دار میزنند

برواژه حقیقت خط انكارمیزنند

 منصور زبان بریده بر دار دیده ایم

اما نه چنین وحشیانه كه اینبارمیزنند

 درسایه های شب هراسان نشسته اند

با خنجری كه برنطفه پندار میزنند

 حتی به مدفنت مارا شكیب بود

داغی كه ازتوبر دل سوگوار میزنند

 آنان كه مانده اند به نام توای رفیق

شب نامه تورا به سینه دیوار میزنند

مگو کجا ؟

تنها با من بیا !

با من بیا تا درد ، تا زخم

با من بیا تا نشانت دهم

عشقم را آغاز از کجاست .

با من بیا

با من بیا تا خونی که از لبم چکید

تا خونی کز سکوتم

تا مرگ .

با من بیا تا دوباره به نوشداروی تو

روئینه

جانی تازه بگیرم .

تا شرابی باشی

که عشقی را سیراب می کند .

با من بیا تا طعم آتش را دوباره احساس کنم

آتشی از خون و میخک

آتشی از عشق و شراب .

پی نوشت : شعر از پابلو نرودا (کتاب : ابدیت یک بوسه)

والسلام

پی نوشت : این شعر ها مربوطه به شاعر نامی نزار قبانی ست . وقتی خوندم انگار همه چی توش خلاصه شده بود خودم خوشم اومد گفتم شما رو هم تو احساس خوبم شریک کنم .

خدا جونم مرسی بهم کمک کردی

با هم بودنشان را

به رخ تنهایی ام می کشند

پی نوشت :داشتم زیر بارون قدم میزدم وبه تنهایی خودم فکر می کردم عاشق بارونم ولی نمی دونم چرا وقتی دیروز ۲۰/۱ /۸۹ داشت بارون میومد احساس کردم همه قطرها دارن بهم دهن کجی می کنند فقط بهشون خندیدم و گفتم از کنار هم بودن لذت ببرید خوش باشید

دیگه نگاه کردن داره یادم میره از بس مجبور شدم چشمام رو ببندم که خاطراتت رو نبینم

میشه لطف کنی بیای تمام خاطراتت و سایه پهن شده از خودت رو از روی زندگی من با خودت ببری

می خوام زندگی کنم می خوام ادمارو ببینم

می خوام خودم تنهایی توی خیابون راه برم بدون اینکه حس کنم تو در کنارمی

دارم دیونه میشم از این همه خاطره

یعنی واقعا حس نمی کنی خودت رو جایی جا گذاشتی !!!!

لابد جا نذاشتی دیگه !!! نکنه من جا موندم ؟؟؟؟؟؟؟؟

پس بزار برم خودمو پیدا کنم

تو برو تا خیالم راحت باشه که تنها نیستی منم برم دنبال خودم بگردم

هر جور میری فقط مراقب خودت باش

لطفا برو

                        به شکوفه ها

                               به باران

                                        برسان سلام ما را

چند روز پیش با دوستم سپیده بیرون بودم داشتیم اهنگ خواجه امیری رو گوش میدادیم همونی که میگه تب مجنون واگیر داره یهو به خودم گفتم واقعا هنوزم عاشقایی هستن که برای هم تب کنن از عشق هم مریض بشن تو تب عشق بسوزن ؟؟؟؟  همون موقع از سپید پرسیدم گفتم به نظر تو هست هنوز ؟ بهم نگاه کرد گفت : نمی دونم ولی فکر کنم تعدادشون خیلی کمه شایدم دیگه نباشه .

 دارم فکر می کنم چه اتفاقی برای دلای ادما افتاده که نمی تونن حتی مثل قدیم عاشق بشن چقدر از خودمون دور شدیم تمام احساساتمون هم عوض شده.

 چقدر دلتنگی برای خودمون سخته.

 حتما همه ما دوست داریم ی نفرو خیلی دوست داشته باشیم یعنی عاشقش باشیم و همین احساس رو اونم به ما داشته باشه ولی ....

حتی وقتی این اتفاق میافته یعنی می دونیم ی نفر ما رو خیلی دوست داره اینقدر با نگاه شک وتردید بهش نگاه می کنیم که از دست میره دیگه نمی تونیم مثل قبل خالق عشق باشیم توی ی زندگی ماشینی اینقدر گیر کردیم که حتی قلبمون هم در گیر شده می دونید منم دلم می خواد عاشق بشم ولی می ترسم خیلی از این روابط رو که اسمشو گذاشتن عشق کنار خودم می بینم که بعد از ی مدت همه چی تموم میشه روزای اول وقتی میخوان   همو ببینن حتی برق نگاهشون برات ی دنیا حرف داره ولی بعداز چند وقت هیچی از اون باقی نمی مونه واقعا چرا ؟؟؟؟ چرا این احساسات مقطعی شدن ؟؟؟؟؟؟؟؟

امسالم گذشت!!

عطر نرگس رقص باد

نغمه شوق پرستوهای شاد

خلوت گرم کبوترهای مست

نرم نرمک میرسد اینک بهار

                 سال نو مبارک